Prvi kodeksi nastali su početkom XX veka, već tokom prve decenije u SAD, a tokom druge decenije u Evropi. U isto vreme su ustanovljeni i prvi saveti za štampu, zadužni za regulisanje profesionalne prakse. U Evropi su prve u tome bile Skandinavske zemlje. Kodeks je napravljen 1924. godine; Savet za štampu je obrazovan 1927. godine, 1968. je pretvoren u Savet za medije, a reformisan je 1972. godine. Nacionalno udruženje novinara usvojilo je ″Povelju francuskih novinara″ u julu 1918. godine; ta povelja revidirana je 15. januara 1938. godine. To je najstariji etički kodeks koji je još uvek na snazi. U Americi je prvi veliki normativni tekst donelo, 1923. godine, profesionalno udruženje urednika. U tom tekstu se afirmišu velika načela tačnosti informisanja, nepristrasnosti i odgovornosti.
U Velikoj Britaniji je prvi Kodeks ponašanja Nacionalnog udruženja novinara usvojen 1938. godine; 1953. godine, osnovan je Savet za štampu, koji je 1991. godine zamenjen novim organom koji se naziva Press Complaints Commission i ima zadatak da se bavi pritužbama podnetim protiv novina. U Italiji je Savet Reda novinara osnovan 1928. godine, pod Musolinijem. Taj naziv se održao i kasnije, posle propasti fašizma, ali je sama institucija ponovo osnovana tek 1963. godine.
Iako postoje mnogobrojni kodeksi, novinarska profesija priznaje izvestan broj zajedničkih principa iznetih u normativnim aktima koji imaju međunarodni karakter.
1946. godine osnovana je Međunarodna organizacija novinara, koja je okupila sve profesionalne novinare iz istočnih zemalja, a njeno sedište smešteno je u Prag. Bavila se pitanjima profesionalne etike i donela je dve rezolucije (1960. i 1962. godine), koje govore o poštovanju istine, ali se u njima insistira na pojmu odgovornosti novinara i izražava se politički orijentisano shvatanje odgovornosti novinara. 1952. godine osnovana je Međunarodna federacija novinara koja je okupila sve profesionalne novinare iz zapadnih zemalja, a njeno sedište smešteno je u Briselu. Na svom drugom kongresu, održanom u Bordou 1954. godine, usvojila je Deklaraciju o načelima ponašanja novinara, u kojoj su objedinjene glavne norme novinarske prakse: odbrana slobode informisanja, poštovanje istine i poštovanje ličnosti.
Minhenska deklaracija je deklaracija o dužnostima i pravima novinara, koju su usvojili u Minhenu 24. i 25. novembra 1971. godine Francuska, Nemačka, Italija, Belgija, Holandija i Luksemburg. Ona, osim što proklamuje dužnosti koje novinari imaju prema javnosti, nabraja i prava koja omogućavaju novinarima da udovolje tim dužnostima.
Saveti za štampu su nevladine institucije koje treba da budu posrednici između medija i javnosti. Savet najčešće čine, na dobrovoljnoj bazi, lica iz profesionalnih novinarskih krugova, koji i finansijski izdržavaju savete. On štiti javnost omogućavajući svakom, ko se oseti pogođen nekim novinarskim činom da se žali, što je takođe i način da se javnosti pruži mogućnost da se izjašnjava o radu medija. Savet štiti i same novinare, a i medije u celini, od eventualnih inicijativa političkih vlasti, sudskih instanci, pa čak i javnosti, inicijativa čiji bi cilj bio ostvarivanje nedozvoljenog nadzora nad praksom medija. Savet takođe izražava želju profesionalnih krugova da obezbede samoregulisanje i da ozbiljno shvate svoju odgovornost u društvu. Savet za štampu ima ulogu posrednika između medij i njihove publike, tumači profesionalne norme, pomno vodi računa o njihovom poštovanju, da ih razvija i da ih, po potrebi, upotpunjava.
Ombudsman, odnosno posrednik, jeste instanca koja se nalazi negde između tradicionalnih organa regulisanja i pojedinačne savesti. On predstavlja neku vrstu savesti određene redakcije. Kao predstavnik čitalaca, prima njihove pritužbe i bavi se njima. Deluje unutar redakcije, raspravljajući stvari sa novinarima na koje se žalbe odnose.
U Velikoj Britaniji je prvi Kodeks ponašanja Nacionalnog udruženja novinara usvojen 1938. godine; 1953. godine, osnovan je Savet za štampu, koji je 1991. godine zamenjen novim organom koji se naziva Press Complaints Commission i ima zadatak da se bavi pritužbama podnetim protiv novina. U Italiji je Savet Reda novinara osnovan 1928. godine, pod Musolinijem. Taj naziv se održao i kasnije, posle propasti fašizma, ali je sama institucija ponovo osnovana tek 1963. godine.
Iako postoje mnogobrojni kodeksi, novinarska profesija priznaje izvestan broj zajedničkih principa iznetih u normativnim aktima koji imaju međunarodni karakter.
1946. godine osnovana je Međunarodna organizacija novinara, koja je okupila sve profesionalne novinare iz istočnih zemalja, a njeno sedište smešteno je u Prag. Bavila se pitanjima profesionalne etike i donela je dve rezolucije (1960. i 1962. godine), koje govore o poštovanju istine, ali se u njima insistira na pojmu odgovornosti novinara i izražava se politički orijentisano shvatanje odgovornosti novinara. 1952. godine osnovana je Međunarodna federacija novinara koja je okupila sve profesionalne novinare iz zapadnih zemalja, a njeno sedište smešteno je u Briselu. Na svom drugom kongresu, održanom u Bordou 1954. godine, usvojila je Deklaraciju o načelima ponašanja novinara, u kojoj su objedinjene glavne norme novinarske prakse: odbrana slobode informisanja, poštovanje istine i poštovanje ličnosti.
Minhenska deklaracija je deklaracija o dužnostima i pravima novinara, koju su usvojili u Minhenu 24. i 25. novembra 1971. godine Francuska, Nemačka, Italija, Belgija, Holandija i Luksemburg. Ona, osim što proklamuje dužnosti koje novinari imaju prema javnosti, nabraja i prava koja omogućavaju novinarima da udovolje tim dužnostima.
Saveti za štampu su nevladine institucije koje treba da budu posrednici između medija i javnosti. Savet najčešće čine, na dobrovoljnoj bazi, lica iz profesionalnih novinarskih krugova, koji i finansijski izdržavaju savete. On štiti javnost omogućavajući svakom, ko se oseti pogođen nekim novinarskim činom da se žali, što je takođe i način da se javnosti pruži mogućnost da se izjašnjava o radu medija. Savet štiti i same novinare, a i medije u celini, od eventualnih inicijativa političkih vlasti, sudskih instanci, pa čak i javnosti, inicijativa čiji bi cilj bio ostvarivanje nedozvoljenog nadzora nad praksom medija. Savet takođe izražava želju profesionalnih krugova da obezbede samoregulisanje i da ozbiljno shvate svoju odgovornost u društvu. Savet za štampu ima ulogu posrednika između medij i njihove publike, tumači profesionalne norme, pomno vodi računa o njihovom poštovanju, da ih razvija i da ih, po potrebi, upotpunjava.
Ombudsman, odnosno posrednik, jeste instanca koja se nalazi negde između tradicionalnih organa regulisanja i pojedinačne savesti. On predstavlja neku vrstu savesti određene redakcije. Kao predstavnik čitalaca, prima njihove pritužbe i bavi se njima. Deluje unutar redakcije, raspravljajući stvari sa novinarima na koje se žalbe odnose.